Ireneusz Bogajewicz

– wirtuoz skrzypiec, kompozytor-aranżer

 

Zdzisław Marczyński

– kontrabasista

 

Krystyna Rzepkowska czytała Ich życiorysy.

Anna  Moszczyńska czytała urywki książki Z. Marczyńskiego.

Multimedia: Andrzej Lizoń i Bogdan Wilecki.

Filmowała Ewa Snarska.

Spotkanie prowadził Jerzy Adamuszek 

2 listopada 2007, ( piątek), godz. 19:00

Tematem wieczoru była działalność znanych w Polsce i w Kanadzie muzyków: Ireneusza Bogajewicza – skrzypka i Zdzisława Marczyńskiego – kontrabasisty. Zapoznaliśmy się z Ich bogatymi życiorysami, wysłuchaliśmy z kaset i z CD części ich ważniejszych koncertów oraz pokaz zdjęć, urywków koncertów z kaset- video i z DVD. Pan Bogajewicz znakomicie przygotował się do spotkania i przeciekawie opowiedział nam o sobie. Pan Marczyński (91 lat) – niestety, nie był w tym dniu dysponowany i nie mógł przyjść. List do zebranych w jego imieniu przeczytała Krystyna Rzepkowska, a Anna Moszczynska zapoznała nas z najważniejszymi urywkami jego książki-autobiografii: „Moja przygoda z kontrabasem”.

Skladam rownież podziękowania naszym Konsulom: W. Zdunowskiemu i A. Chmielarz za osobiste zaangażowanie się w projekt. A. Jaroszowi, B. Szarej i M. Brzozowskiej za promocję cyklu spotkań. Wszystkim wyżej wymienionym jeszcze raz dziękuję.

J. Adamuszek


Ireneusz BOGAJEWICZ (ur. 1921 r. w Pniewach k/ Poznania)

Ireneusz Bogajewicz jest osobą dobrze znaną w świecie muzycznym. Wśród polskich muzyków zamieszkałych w Montrealu jest postacią wielce szanowaną.

Urodzony w 1921 roku w Pniewach koło Poznania ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Poznaniu w klasie skrzypiec wybitnego profesora Zdzisława Jankhe.

Już zaraz po wojnie został członkiem Orkiestry Polskiego Radia w Poznaniu i Poznańskiego Kwartetu Smyczkowego (1945), a następnie w roku 1947 wszedł w skład Państwowej Filharmonii w Poznaniu, gdzie został koncertmistrzem w sekcji II skrzypiec.  W 1950 roku artysta założył Kwartet Rytmiczny Polskiego Radia w Poznaniu, który oprócz koncertów publicznych prezentował się w cotygodniowych audycjach radiowych na fali ogólnopolskiej.  Współpracował też z legendarną, rozrywkową „Poznańską 15-ką Radiową” Zygmunta Mahlika. W 1956 r.  I. Bogajewicz przeniósł się do Warszawy  zostając członkiem Filharmonii Narodowej i solistą Estrady Kameralnej przy tej instytucji.  W rok pózniej stał się współzałożycielem bardzo znanego zespołu „Warszawskie Smyczki”,  który specjalizował się – oprócz koncertów publicznych - w nagraniach płytowych i koncertach radiowo-telewizyjnych. Dla tego zespołu dostarczał własne kompozycje i liczne aranżacje. Obok wykonawstwa, tworzenie muzyki i aranżacje stały się jego drugą pasją. Oprócz pracy w „Warszawskich Smyczkach” artysta występował na recitalach muzyki klasycznej w Polskim Radio ze wspaniałymi akompaniatorami Jerzym Lefeldem i Tatianą Woytaszewską. W roku 1958 wraz z kontrabasistą Zdzisławem Marczyńskim stworzył jedyny w swoim rodzaju duet: skrzypiec i kontrabasu. Jedyny chyba w Europie tego typu duet występował m.in. w Filharmonii Narodowej, w Instytucie F. Chopina w Warszawie, w Pałacu Działyńskich w Poznaniu itd. wykonując wiele kompozycji, z których upamiętnione zostały w archiwalnych nagraniach Sonaty M.K. Ogińskiego i Z. Wysockiego. Będąc koncertmistrzem orkiestry Teatru Wielkiego w Warszawie  występował pod dyr. Jana Krenza jako solista-skrzypek na koncertach telewizyjnych. Interpretacje Bogajewicza cechowała znakomita technika, wyczucie stylów, pewność i ogromna muzykalność.

Kolejny okres życia, już na ziemi kanadyjskiej, rozpoczął się w 1965 r. Początkowo artysta przebywał  na kontrakcie, występując w sławnej rosyjskiej restauracji „Trojka” w Montrealu. W międzyczasie  wygrał konkurs  na stanowisko skrzypka w Orkiestrze Symfonicznej Montrealu. Doświadczenie muzyczne i organizacyjne wyniesione z Polski zaowocowały w pełni za Oceanem. Bogajewicz rozpoczął pracę jako muzyk sekcji I skrzypiec w OSM, z którą związany był aż do 1985 roku.  Równoczesnie występował  jako solista  w cyklach koncertów szkolnych przy Estradzie Kameralnej tej instytucji. Wykonywał tam - obok rozmaitych utworów -  również własne aranżacje. W latach siedemdziesiątych był także członkiem Orkiestry Kameralnej McGill oraz konsultantem  muzycznym montrealskiego chóru MRC. W tym czasie zorganizował „Cygański Kwartet” -  oryginalny zespół, który dał się poznać w licznych szkołach, na uniwersytetach, w klubach kultury, w Radio i Telewizji, na Międzynarodowym Festiwalu w Orford itd.  Ale jako Polak nie zapominał Bogajewicz o muzyce znad Wisły i wykonywał ją nie tylko na koncertach muzyki polskiej, ale wplatał ją do programów innych koncertów w Radio i TV, w Ambasadzie polskiej w Ottawie,w Konsulacie polskim w Montrealu i w wielu salach koncertowych. Interpretacje Bogajewicza, również własnych jego utworów, zostały uwiecznione na płytach Polskich Nagrań ,,Muza” i na CD ,,Le Canari”, z aranżacją orkiestrową E. Domańskiego.

Wielkim zaszczytem dla artysty był występ w filmie ,,Le violon rouge”, w reżyserii Francoisa Girarda (1998). I. Bogajewicz zagrał tam rolę Ruselskiego, usiłującego zdobyć ten cenny instrument.

W imię zasług Ireneusz Bogajewicz otrzymał z rąk Ministra Sprawiedliwości Kanady Martina Cauchona Medal Sztuki nadany przez „Carrefour des Communautes du Quebec”.

                                                                                    Radosław Rzepkowski

Pan Ireneusz Bogajewicz zmarł w 2012 roku.




Zdzisław MARCZYŃSKI (ur. w 1916 r. w Żninie k/ Poznania)

Przed wojną rozpoczął studia w Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu pod kierunkiem znanego wirtuoza, prof. A. B. Ciechańskiego. Grał również w orkiestrze wojskowej w Lesznie. W 1941 r. zostal powołany do Filharmonii Krakowskiej, w której grał do końca wojny.

Po wojnie wrócił do Poznania, ukończyl z wyróżnieniem studia muzyczne i grał w tamtejszej Operze i Filharmonii.

W latach1955 - 58 grał w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Następnie w Teatrze Wielkim i Orkiestrze Polskiego Radia. Występował często jako solista-kontrabasista ze znanymi muzykami-solistami (Bohdan Wodiczko, Stefan Kamasa, Stefania Woytowicz, Wisława Ćwiklińska, Ireneusz Bogajewicz). Pracując w Warszawie objął stanowisko docenta w PWSM w Poznaniu.

Do Kanady przybył w 1969 r. Uczył w konserwatoriach muzycznych w Trois-Rivieres i Quebec City. Za zasługi został odznaczony medalem CARREFOUR DES COMMUNAUTES DU QUEBEC pod auspicjami Rządu Federalnego oraz dyplomem uznania przez Prezydenta Montrealu.

Autor książki: „Moja przygoda z kontrabasem”.

Pan Zdzisław Marczyński zmarł w 2010 roku.

 



 

Strona Główna

 

Spotkania Minione

 

Jerzy Adamuszek i osoby współpracujące

Spotkania podróznicze

 
 
 
 
 
Copyright © 2007 - Są Wśród Nas. All Rights Reserved.
Inspekcja domu i nieruchomo¶ci Inspekcje domów